اگر چه درباره فتنه ۸۸ بسیار گفته و نوشته اند اما اهمیت این رخداد آنچنان زیاد است که هنوزهم نیاز به پردازش دارد. اصولا هر چه از حوادث تاریخی فاصله بگیریم ابعاد حادثه بیشتر روشن می شود. بدیهی است نسبت تحلیل کسی که پس از پنج سال از زوایای گوناگون به حادثه ای چون فتنه ۸۸ می نگرد وعوامل سبب ساز آن را بررسی می کند. نسبت به کسی که در متن حادثه تاریخی واقع شده است و تنها حوادث قابل مشاهده را ، که بعضا فریبنده هم هست ارزیابی می کند زمین تا آسمان فرق می کند.

پایگاه خبری تحلیلی هرمزپرس-این روزها در تاریخ انقلاب اسلامی مصادف است با حوادث فتنه گون سال ۸۸، روزهایی که پس ازیک انتخابات بسیاربا شکوه، می توانست به اعتبار تصاعدی نظام اسلامی منجر شود اما….

اگر چه درباره فتنه ۸۸ بسیار گفته و نوشته اند اما اهمیت این رخداد آنچنان زیاد است که هنوزهم نیاز به پردازش دارد. اصولا هر چه از حوادث تاریخی فاصله بگیریم ابعاد حادثه بیشتر روشن می شود. بدیهی است نسبت تحلیل کسی که پس از پنج سال از زوایای گوناگون به حادثه ای چون فتنه ۸۸ می نگرد وعوامل سبب ساز آن را بررسی می کند. نسبت به کسی که در متن حادثه تاریخی واقع شده است و تنها حوادث قابل مشاهده را ، که بعضا فریبنده هم هست ارزیابی می کند زمین تا آسمان فرق می کند.

مثلا اگر جمعیت توابین که در آزمون محرم سال ۶۱ هجری و در یاری امام زمان خویش مردود شدند، جامعیت نگاه سال ۶۳ هجری را داشتند و سنگینی حادثه ای که با کندروی و عدم درک به موقع پدید آورده بودند می فهمیدند، درهمان مقطع سال ۶۱ لحظه ای در یاری ولی خدا اهمال نمی ورزیدند.

اگر چه درعصرما به برکت انقلاب اسلامی و فضای باز سیاسی و در نتیجه پرورش ذهن های سیاسی فعال، بویژه درمیان جوانان، کم نبودند افرادی که با درک شرایط و فهم موضع دشمن-خودی، به حقانیت نظام اسلامی باور داشتند، فرزند زمان خویش بودند واز قافله عمارها با بصیرت ها عقب نماندند، اما از آنجایی که همیشه دشمن بر روی حافظه تاریخی ضعیف ملت ها حساب می کند و اساسا با فرعی کردن موضوعات مهم و پرداختن به مسائل کم اهمیت، می کوشد موجبات عدم تجربه پذیری از حوادث و به فراموشی سپردن بازیگران نقش های اصلی را فراهم آورد.

نمونه این رویکرد را امروز می توان در سخن برخی جریانات داخلی و احیانا گفتمان های درون نظام اسلامی مشاهده نمود. یکی از عمده محورهای مطرح شده ،موضع رافت اسلامی وعفو و گذشت و چشم پوشیدن ازهر آنچه گذشته می باشد.رسانه های منتسب به این جریانات، چنان فضا را می آرایند و سیره پیامبر اکرم صل الله علیه و آله را درباره صلح طلبی و گذشت ازمشرکین را به رخ می کشند، کانه اگر نظام اسلامی ازظلم و جنایت سران فتنه نگذرند، جرم بزرگی مرتکب شده و اصول مسلمانی را زیر سوال برده است!

از عجائب روزگار ما است که از دشمنان سر سخت اسلام مثل صیهونیست ها و امریکائی ها گرفته تا بهائیان و هم جنس بازان و منافقین، همه صلع جو، مهربان و مدافع حقوق ملت معرفی می شوند و نظام مظلوم ما متهم به ظلم ! و پشت کردن به سیره نبوی!

ابتدایی ترین مقدمات عفو یک مجرم،پشیمانی، توبه و بازگشت است و سپس جبران خسارت وارده. حال سوال اینجاست که آیا سراغ دارید که سران فتنه حتی یک بار از عملکرد خود اظهار عذرخواهی کنند؟

آیا یک بار از همراهی دشمنان نشان دار و تاریخی اسلام با مواضع خویش برائت جستند؟ جبران خسارات فراوان مادی و بالاترازآن خسارت معنوی که سران فتنه به حیثیت نظام وارد کردند بماند! خون های بیگناهانی که طی این حادثه به زمین ریخت نیز بماند! عذر خواهی ازپیشگاه ملتی که ۸ ماه آرامش روانی آنها بهم زدید چه می شود؟

به نظر می رسد اگر فارغ ازهمه حب و بغض های باندی و جنا حی به آن حادثه نگریسته شود به راحتی می توان دریافت که از جرم سران فتنه نمی توان گذشت و در واقع اینان شایستگی عفو و گذشت را ندارند.

کسی که خود سابقه ریاست جمهوری وکار در بالاترین مرتبه اجرایی کشور را داشته و سیستم های حفاظت از رای مردم را می دانسته، درمحافل خصوصی خود اعتراف می کند که تقلبی صورت نگرفته، اما آنقدر شهامت ندارد که این را در محافل عمومی اعلام کند، یا لااقل مروت داشته باشد واعلام کند که دچار اشتباه در تحلیل شده بود، آیا چنین کسانی شایسته عفو و گذشت هستند؟

البته روشن است که اگر اعلام کنند اشتباه کرده اند پاسخی برای طرفداران خود ندارند؟ اما بهر صورت تکلیف اخلاق چه می شود؟

جالب است که چنین شخصیت های متزلزلی در یکی ازرسانه های استان به عنوان شخصیت با اخلاق!معرفی می شوند٭

به راستی آیا گذشت از شخصی که شهامت عذرخواهی ندارد و قلبا باور ندارد که آنچه انجام داده خبط و اشتباه بوده است، استخفاف عفو و گذشت نیست! ؟ در سیره اولیای دین کجا سراغ دارید شخص خطا کاری بدون پشیمانی و عذرخواهی نمودن مورد بخشش قرار گیرد ؟ آیا گذشت بدون توبه متصوراست ؟

شما درباره کسی که با قلدری متنهای ظلم و ستم را نسبت به کسی یا مجموعه ای روا بدارد، سپس بدون آنکه جبران کند یا حداقل اظهار پشیمانی نماید بلکه با کمال وقاحت، نه تقاضای عفو، که انتظار بازگشت دوباره به صحنه سیاست و اجتماع را داشته باشد، چه تصوری می کنید؟

در اسلام ما به ازای، عفو و مرحمت در میان مسلمین و جامعه خودی “رحما بینم” و نسبت به منافقان وآنهایی که اصرار دارند خود را درجبهه دشمن تعریف کنند “اشداء ” و “غلظت” داریم، و اگر در بسیاری موارد عفو و گذشت لازم است، در برخی موارد هم مجازات و شدت لازم است، چرا که “ترحم بر پلنگ نیز دندان ستم کاری بود برگوسفندان”

با این وجود خوب است سران فتنه خویشتن داری و رأفت فراوان نظام اسلامی را در این ۵ سال فراموش نکنند، که اگر چنین اتفاقی در نظام های آرمانی فتنه گران، رخ می داد با اشد مجازات و خردکننده ترین پاسخ ها مواجه می شد. چنانچه در تجمعات وال استریت و جنبش ۹۹ درصدی شاهد بودیم.

٭مقاله سید علی علوی – مدیرمسئول پایگاه خبری ، تحلیلی هرمزگان نیوز

جواد بیژنی-دانشجوی ارشد تاریخ تشیع