با این که بیش از یک سال از تاسیس رسمی دانشگاه فرهنگیان می گذرد اما همچنان مشکلاتِ دانشجویان این دانشگاه مرتفع نشده است.

IMAGE635241612880562276

به گزارش پایگاه خبری هرمز پرس ، با این که بیش از یک سال از تاسیس رسمی دانشگاه فرهنگیان می گذرد اما همچنان مشکلاتِ دانشجویان این دانشگاه مرتفع نشده است. این مشکلات در ابعاد و محورهای مختلف مطرح می شود و خاص تهران و یا یک شهرستان نیست؛ تقریبا دانشجویان دانشگاه فرهنگیان کل کشور، با این مشکلات دست و پنجه نرم می کنند.

در زمان ریاست جمهوری احمدی نژاد و قبل از حضور حاجی بابایی به عنوان وزیر آموزش و پرورش، برخی اقدامات در خصوص راه اندازی دانشگاه فرهنگیان انجام شد اما امکان تاسیس آن نبود. در دی ماه سال ۹۰، متن اساسنامه دانشگاه فرهنگیان در شورای عالی انقلاب فرهنگی تصویب و دو ماه بعد توسط رییس جمهور وقت ابلاغ شد. طبق مواد ۵ اساسنامه و تبصره ماده ۴ آن ، سازمان مرکزی دانشگاه فرهنگیان درشهرتهران مستقر همچنین ۳۲ پردیس برادران و ۳۲ پردیس خواهران در استان ها راه اندازی شد.

توجه به این دانشگاه، در فرمایشات مقام معظم رهبری نیز به چشم می خورد.

ایشان در دیدار با فرهنگیان با تأکید بر لزوم پشتیبانی مالی دولت و مجلس از آموزش و پرورش، به موضوع دانشگاه فرهنگیان نیز اشاره کردند و فرمودند: این دانشگاه با دانشگاههای دیگر متفاوت است زیرا در آن، شخصیت معلمان ساخته می شود ، بنابراین آموزش عالی باید پشتیبانی های لازم را از دانشگاه فرهنگیان انجام دهد.

به نظر می رسید مشکلاتِ آن اوایل به خاطر ایام گذار از مراکز تربیت معلم به دانشگاه فرهنگیان باشد و انتظار می رفت با گذشت زمان، آن هم یک سال، بسیاری از مشکلات حل شوند. اما گویا مشکلات ساختاری، به این راحتی ها قابل رفع نیستند.

عدالت رعایت نمی شود

دانشگاه فرهنگیان یک دانشگاه دولتی است که دانشجویانش را بورسیه می کند و دانشجویان تعهد می دهند تا دوبرابر زمان تحصیلشان خدمت کنند. برای این منظور، از دانشگاه کمک هزینه ای به آنها تعلق می گیرد و طبق ماده ی بیست قانون برنامه پنجساله پنجم توسعه و اساسنامه ی دانشگاه فرهنگیان تامین هزینه های دانشگاه به عهده ی خود دانشگاه یا دستگاه متولی دانشگاه یعنی وزارت آموزش و پرورش و دولت است.

اما اخیرا یکی از بزرگترین مسئله ی دانشجویان دانشگاه فرهنگیان، بحث کسر حقوقی است که انجام می شود. زمانی که این دانشگاه هنوز مرکز تربیت معلم بود، قانونی وجود داشت که بخشی از حقوق بابت مخارج دانشگاه کسر شود.

اما پس از دانشگاه شدن این مراکز و تبدیل آن به دانشگاه فرهنگیان وزیر آموزش و پرورش وقت دستور داد تا این کسر حقوق لغو شود و این مبلغ به دانشجویان باز پس داده شود. این اتفاق چند ماه افتاد و چندماهی چیزی از حقوق دانشجویان کسر نشد.

اما مسئولین دانشگاه سخنان وزیر را بی اساس دانستند و گفتند که این اتفاق از سال ۵۸ می افتاده و الان هم باید ادامه پیدا کند. بعد از آن دستور دادند که مبلغی از دانشجویان کسر شود برای جبران آن چند ماهی که کسری نداشتند!

به تازگی و بعد از اعتراضات، این بخشنامه اصلاح شد و مقرر شد تا تنها از کسانی که به طور کامل از خوابگاه استفاده می کنند ۴۵ درصد حقوق کسر شود و بر اساس استفاده از غذا و خوابگاه، این کسری کمتر و بیشتر شود.

اما همین بخشنامه هم مورد اعتراض دانشجویان است چرا که معتقدند در آن هم عدالت رعایت نشده است.

ادبیات مسئولین و طرز برخورد با دانشجویان/ حق حرف زدن نداریم!

اگر برای دانشجو حق مطالبه گری و انتقاد قائل باشیم، این حق برای دانشجویان دانشگاه فرهنگیان وجود ندارد. دانشجویان این دانشگاه ادعا می کنند که ادبیات مسئولین دانشگاه اصلا در شان دانشجو نیست و طرز برخورد، کاملا با آنچه باید باشد متفاوت است.

گویا در این دانشگاه، مسئولین تفکر آموزش و پرورشی دارند و هنوز نحوه برخورد با دانشجو را بلد نیستند. به تعبیر یکی از دانشجویان این دانشگاه، مسئولین هنوز آنها را بچه می دانند و هنوز باورشان نشده که در دانشگاه فرهنگیان دانشجوها درس می خوانند!

این که این مسئولین نمی گذارند که صدای دانشجویان دانشگاه فرهنگیان به مسئولین بالاتر برسد نیز از آن چیزهاییست که مورد انتقاد واقع شده است.

در حال حاضر نقد مسائل موجود و فعالیت مدیران دانشگاه بسیار نکوهیده تلقی می شود و دانشجویان تهدید به مسائل حراستی و گزینشی می شوند و به آنها گوشزد می شود که اگر چیزی در پرونده تان درج شود، برای استخدام شدن در آینده مشکل خواهید داشت!

مدرسه؟ دانشگاه؟ یا پادگان؟

دانشگاه فرهنگیان یک دانشگاه شبانه روزیست؛ به این معنا که دانشجویان باید به طور شبانه روزی در دانشگاه حضور داشته باشند.

دانشجویان بومی برای این که از خوابگاه استفاده نکنند، فرم عدم تعهد خوابگاه را پر می کنند و ورود و خروجشان مشکل چندانی ندارد اما دانشجوهای غیربومی هر گاه بخواهند از دانشگاه بیرون بروند باید برگه ی مرخصی پر کنند و آزادی برای بیرون رفتن از دانشگاه ندارند.

عده ای از دانشجویان که به این امر معترضند، دانشگاه را با پادگان مقایسه می کنند و می گویند که در هیچ دانشگاه دیگری این اتفاق نمی افتد!

یکی از دانشجویان می گوید: برای مثال اگر من یک روز بخواهم در خوابگاه نباشم، باید ولی خودم را بیاورم به دانشگاه و او تعهد کتبی بدهد که به بچه ام اجازه بدهید از دانشگاه برود بیرون! دقیقا مثل مدرسه!!

یکی دیگر از مواردی که این دانشگاه را به مدرسه شبیه می کند، اختیار نداشتن دانشجو و استاد در مباحث آموزشی است. در این دانشگاه، دانشجویان حق انتخاب واحد ندارند و مانند مدرسه که درس ها و واحدها از قبل تعیین شده است، آنها هم باید واحدهای از قبل و توسط دانشگاه تعیین شده را بخوانند و بگذرانند.

یا این که استاد در مورد درس خودش اختیاری ندارد و برای مثال اگر بخواهد تاریخ امتحان میان ترم را تغییر دهد، باید به مسئولین دانشگاه جواب پس بدهد.

عدم وجود فضای نخبگی و مشارکتی

چیزی که دانشجویان دانشگاه را تا حد زیادی از شرایط ناراضی می کند، عدم وجود فضای نخبگی و مشارکتی است. دانشجویان این دانشگاه ادعا می کنند که هیچ مشارکتی در مسائل ندارند. برای مثال در برخی شهرستان ها با این که شورای صنفی شکل گرفته و فعالیت انجام می دهد، اما مسئولین فعالیت این شورا و نظایرش را قابل اعتنا و استناد نمی دانند و جدی نمی گیرند.

یکی از دانشجویان پردیس تهران این دانشگاه می گوید: در بین دانشجویانی که به این دانشگاه وارد می شوند، رتبه های زیر صد کنکور و نخبه هم وجود دارد که به خاطر تعریف هایی که از دانشگاه شنیده اند و به دلیل تعهد کاری که برای آینده دارد، جذب این دانشگاه شده اند اما با فضایی روبرو شده اند که بیشتر شبیه مدرسه است تا دانشگاه.

حتی در بین دانشجویان، کسانی دیده می شود که در دانشگاه های دولتی درس می خواندند و به دلیل مزایایی که فکر می کردند این دانشگاه دارد، انصراف داده اند و وارد شده اند و الان مایوس و ناامیدند و البته پشیمان!

دانشجویان معترضند که چرا به آنها به چشم دانشجو نگاه نمی شود و اختیاراتی که دانشجویان در دیگر دانشگاه ها دارند، برای آنها وجود ندارد.

مشکلات خوابگاه

با توجه به این که دانشگاه فرهنگیان یک دانشگاه شبانه روزیست و دانشجویان موظفند در خوابگاه و در دانشگاه بمانند، توجه به مسائل خوابگاهی اهمیت بیشتری نسبت به سایر خوابگاه ها پیدا می کند.

وقتی دانشجو مجبور است در خوابگاه بماند و اجازه ی بیرون رفتن ندارد، کمترین توقعی که می شود از مسئولین دانشگاهی داشت، تجهیز خوابگاه است.

دانشجویان دانشگاه فرهنگیان در شهرستان های مختلف، به وضعیت خوابگاهشان اعتراض دارند. یکی از بزرگترین و همه گیرترین اعتراض ها مربوط به سیستم های کامپیوتر و اینترنت است. همچنین امکانات رفاهی در حد پایینی است.

برای مثال در یکی از مراکز، یک خوابگاه سی متری که قاعدتا باید ۵-۶ نفر از آن استفاده کنند، در اختیار تعداد بیشتری قرار می گیرد.

دانشگاه برای جبران هزینه های دانشگاه، نه فقط خوابگاه که کل فضای دانشگاه را اجاره می دهد. برای مثال یکی از خوابگاه ها را دانشگاه به فدراسیون تکواندو اجاره داده اند و گروهی تکواندوکار هر از گاهی برنامه هایشان را در این خوابگاه اجرا می کنند!

همچنین فضای یکی از واحدهای دانشگاه فرهنگیان به صداوسیما اجاره داده شده که گروه های فیلمبرداری به آنجا می آیند و نحوه ی پوشش و اعمال و رفتارشان موجب مشکلاتی برای دانشجویان شده است.

وجود حشرات موذی، کمبود امکانات اولیه، اختلال در سیستم آبرسانی به خوابگاه و … هم از مشکلاتی است که خوابگاهیان دانشگاه فرهنگیان با آن دست و پنجه نرم می کنند.

همواره مسئولین دانشگاه فرهنگیان امیدوار بوده اند که وزارت علوم مانند سایر دانشگاه های دیگر از این دانشگاه حمایت کند.

چندی پیش سرپرست دانشگاه فرهنگیان این درخواست را از وزارت علوم مطرح کرد و گفت: باید به دانشگاه فرهنگیان به چشم مولود دوم انقلاب نگاه شود و امیدواریم در این زمینه وزارت آموزش و پرورش به توسعه دانشگاه فرهنگیان نگاه ویژه داشته و از سوی دیگر نیز وزارت علوم از این دانشگاه حمایت های لازم را بکند.

در زمان سرپرستی توفیقی، این مقام مسئول از حمایت کامل وزارت علوم از دانشگاه فرهنگیان خبر داد و گفت: تا زمانیکه در وزارت علوم باشم همه تلاشم را برای حمایت از دانشگاه فرهنگیان، ارتقای کیفیت و استانداردسازی آن انجام خواهم داد.
مسئولین وقت وزارت علوم هنوز اظهارنظری در این باره نکرده اند و با توجه به عدم صراحت قانون در مورد لزوم حمایت وزارت علوم از این دانشگاه، معلوم نیست سرنوشت این حمایت چه خواهد شد!

منبع : خبرگزاری دانشجو

انتهای پیام/